daha nasıl anlatılabilir bilmiyorum. çok sıkıldım.

benim seninle arkadaşlıkta bir sorunum yok ki, sen benim en iyi arkadaşımsın en yakınımsın. 

seni çok özlüyorum.

gülümse

sonumda bile duymak istediğim tek sesin sahibi,

kulaklarımı uçlarına kadar kıpkırmızı eden güzel gözlerindeki pırıltı,

sen ne iyi varsın,

sen iyi ki varsın.

bazen

dünyayı yırtmak bile istiyorum

...
(sildim gerisini dayanamadım)

eminim

hayatımda en çok mutlu olabileceğim

konuşurken, gezerken, çalışırken, kavga ederken,

dalga geçilsem cahil konuma düşsem bile zoruma gitmeyecek

tek insan sendin

ben bunu saklamayacağım çünkü

bazen bazı insanlar bunu duymayı hakediyor.

rüya

 aç uyudum zaten,

bir kahvaltı masası,

elinde minik minik ekmekler,

zorla yedirdin birde,

kilo alıyorum dememe rağmen...

çocuk

 bilmiyorum olabilecek miyim ama

baba olmayı çok isterdim galiba

becerebilir miydim?

bilmiyorum.

sarı kafa,

sırıtan bir yüzü olan,

bilmem belki

bir kız çocuğu kıvırcıktan,

hemen üstüne alınma ben çocukken kıvırcıktım...

istekleri

salak,

o gözleri sadece "benim" görebilmek için

neleri kabul edeceğimi bile bilmiyor...

o dolayıp attığı saç teline 

ben dünyayı takarım

yalan

bir yalanım var

sevmekten asla nefret etmiyorum.

bunu da biliyorsun değil mi?

o kadar salak değilsin.

sen salak değilsin zaten.

kusur sandıkları

 bileğindeki tuhaf eğrilik,

kirpikleri,

saçlarındaki kendince sorunu,

dudağının ucundaki melek dokusu,

sesinde kulağıma iz,

beğenemediğin ne varsa ben hepsine aşık...

ben dalga geçerken bile farkındasın hepsini ne kadar sevdiğimi

uyku

seninle uyuyamazdım ben zaten

uyunur mu öyle heyecandan

her yerde gözleri

kocaman

içimi delen

karşısında çaresiz bırakan

boncuk

 hep mavi olmaz ki

aynada bakmışsındır da

benim gözlerimden baktın mı onlara hiç ?